Корзина
10 отзывов
+375296567899
«У сапраўднае пекла на шэсць гадзін» - гісторыя адной надзвычайнай сітуацыі
Контакты
ООО "Сфера технологий безопасности"
Наличие документов
Знак Наличие документов означает, что компания загрузила свидетельство о государственной регистрации для подтверждения своего юридического статуса компании или индивидуального предпринимателя.
+37517223-08-50приемная
+37517223-10-02отдел обучения
+37517223-05-38отдел пожарной безопасности
+37517223-09-36лаборатория
+37517223-10-02отдел сертификации СМ
БеларусьМинскг. Минск, пр. Партизанский, д. 2, корп.15 Здание ГНПО "Планар", рядом с СТО (сине-желтая вывеска "Шиномонтаж") заезд со стороны ул. Тростенецкая, напротив магазина кондитерской фабрики "Коммунарка"
Карта

«У сапраўднае пекла на шэсць гадзін» - гісторыя адной надзвычайнай сітуацыі

«У сапраўднае пекла на шэсць гадзін» - гісторыя адной надзвычайнай сітуацыі

У той злапомны дзень 13 лютага 1967 года тэлегледачам дэманстравалі сюжэт пра гонар беларускай прамысловасці - телевізар «Нёман». Перад камерай яго трэслі, кідалі з прыстойнай вышыні ўніз, ставілі ў халадзільнік, а потым стваралі ў тэрмашафах ўмовы гарачай пустыні, - апарат усё адно меў бездакорны гук і выразны малюнак. Саму вытворчасць не паказвалі - першынец беларускай радыёпрамысловасці, завод імя В. І. Леніна, лічыўся сакрэтным і працаваў, у асноўным, на абаронку. Пропускі, допускі, нумарныя цэхі, узмоцненая ахова, металічныя краты і важкія замкі на дзвярах, за якімі захоўвалася прадукцыя, - былі на варце «таямніцы». Але працоўны стол кіраўніка тэлелабараторыі Барыса Садоўскага ўсё ж такі дазволілі зняць у гонар выпуску мільённага «Нёмана». Інжынер не без гонару паведаміў аб стварэнні новага апарата УНТ-47 з адной друкаванай платай замест трох, па тых часах гэта было прагрэсам. Хатнія экраны славіліся дэфіцытам, за якім стаялі ў чэргах. Народ запэўнілі, што хутка «Нёман» з'явіцца ў кожным доме. Але ні ў тым, ні ў наступным годзе навінка не выйшла з-за сцен завода.

14 лютага ў 1 гадзіну 35 хвілін у цэху № 19, дзе праводзілася зборка тэлевізараў, адбыўся пажар.

Звычайна на ноч на «абкатку» (або, на мове прафесіяналаў, тэрматрэніроўку) ставілі каля сотні тэлевізараў, якія павінны былі працаваць суткі без адпачынку. Гэта было шараговае выпрабаванне, падчас якога амаль заўсёды загараліся адзін-два апараты. Дзяжурны аператар тут жа здымаў іх з "дыстанцыі", тушыў і бракаваў. На гэты раз адбылося кароткае замыканне ў трансфарматары радковай разгорткі тэлевізара. Загарэлася ізаляцыя правадоў, стала плавіцца задняя крышка з полістыролу. Але аператара ў цэху, дзе збіралі, рэгулявалі, выпрабоўвалі і ўпакоўвалі апараты, не было. Начная брыгада - шэсць чалавек, перакусвалі ў бакоўцы, абмяркоўваючы, на што патрацяць салідную прэмію, якую дадуць з-за ўзнагароджання завода Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР і выпуску мільённага апарата. Пах дыму яны пачулі, калі ў цэху ўжо гарэла.

- Я зараз, - аж спалохаўся дзяжурны аператар. - Выведаю, у чым справа. А вы закругляйцеся.

З парога ён убачыў, як агонь ужо «пад’ядае» промасленную паперу, у якую загортвалі дробныя дэталі, спакаваныя ў кардонныя скрыначкі. Гэтых скрыначак ў цэху плошчай 720 квадратных метраў было вельмі шмат. Палову памяшкання займаў падвесны двухрадны канвеер. Унізе пад ім праходзілі канвееры мантажу шасі, рэгулявання, упакоўкі. Сталы, стэлажы, паліцы былі застаўлены гатовай прадукцыяй і яшчэ неўкамплектаванымі тэлевізарамі «Зорька» і «Нёман». «Зорьку» збіралі на другім паверсе, дзе было тры сваіх канвеера, «Нёман» - на трэцім, але галоўны падвесны канвеер лёгка злучаў паверхі. Нібы па прыступках, транспарцёр ўздымаў апараты наверх. Людзі ж хадзілі па лесвіцы, перакрыцці падтрымлівалі калоны з чатырох двухтаўровых бэлек. На першым паверсе размяшчалася абсталяванне з алеем і гаручымі вадкасцямі, без якіх не абыходзяцца аперацыі тонкай шліфоўкі і выпрабаванні на стэндах.

Доўга не разважаючы, аператар схапіў графін з вадой, але зразумеў, што ад яе адразу палопаюцца кінескопы - самае дарагое ў апаратах. З яго і возьмуць потым за шкоду. Куляй ён паляцеў у бакоўку. Там усе зразумелі: здарылася бяда. Разам спрабавалі змагацца з агнём, выкарыстоўвалі два вогнетушыцеля, але для полымя, якое гуло, яку топцы, гэта было кропляй у моры. Дрыготкімі рукамі набралі «01». На іншым канцы провада зразумелі: неабходна хутка засяродзіць сілы і сродкі. Праўда, што ўяўляе сабой цэх, ведалі слаба. Вучэнні тут не праводзіліся, на заводзе была свая пажарна-вартаўнічая ахова.

А ў гэты час у завадской брамы адбылася замінка. Ахоўнік не прапускаў пажарную машыну. Ён не паверыў сігналізацыі і нават таму, што сам бачыць полымя. Пайшоў ўзгадняць дазвол на ўезд з вышэйстаячым начальствам. Цяжкія хвіліны чакання працавалі на агонь.

Нарэшце, задыханы ахоўнік адкрыў браму. Але ў яе вырашылі не ўязджаць, таму што па праспекце праходзіў 300-міліметровы вадаправод. Калі паставіць машыну на гідранты тут, то магутны вадзяны струмень забяспечаны. Яны спадзяваліся справіцца з агнём самі. Гэта была памылка, таму што наступныя пажарныя машыны, якія прыбылі з восьмай i пятай частак, ўехаць на тэрыторыю завода не змаглі - тая, што была на гідранце, перакрыла ім шлях.

Завод меў другія вароты з боку вуліцы Гікала, але яны адкрываліся два разы на месяц, калі вывозілі гатовую ваенную прадукцыю. Напярэдадні была адліга, а потым ўдарыў 16-градусны мароз і ўмураваў металічныя вароты ў лёд. Іх сталі адбіваць ломам, а полымя ўжо ірвалася з парэпаных вокнаў цэха. Густы атрутны дым рассцілаўся па-над сонным Ленінскім праспектам ў самым цэнтры сталіцы. Кіраўнік тушэння пажару начальнік пажарнай аховы УУС Мінаблвыканкама падпалкоўнік унутранай службы Яўген Ямны сфармаваў сем баявых участкаў і ўсе сілы кінуў на лакалізацыю магутнага полымя, спадзеючыся, што перакрыцце зберажэ ад агню верхні і ніжні паверхі. Але ён не ведаў, што ў будынак 1938 году у час вайны трапіла бомба, прабіўшы дах і два паверхі. Палонныя немцы, якія працавалі на аднаўленні горада, «адрэмантавалі» варонку драўлянымі шчытамі і пакрылі тынкоўкай. «Латы» былі настолькі майстэрскімі, што рабочыя верылі, што ходзяць па маналітным плітах.

Як распавядаў падпалкоўнік запасу Апалінарый Уткін, які працаваў у той час начальнікам аддзела службы і падрыхтоўкі пажаратушэння УУС Мінаблвыканкама вытворчыя будынкі даваеннай пабудовы ўцяплялі фібралітам, камышытам і нават снапамі саломы. Паміж уцяпляльнікам і верхнім насцілам пакрыцця – шмат пустэч, якія так любіць агонь. Трэба было неадкладна абараніць гарышча і падаць ствалы з правага боку будынка, дзе іх не было. Надзеўшы КІП, я з начальнікам варты СВПЧ-8 адправіўся туды ў выведку. Адчай авалодаў намі, з лесвічнага марша трапіць у цэх было немагчыма: перад дзвярыма – металічныя краты з масіўнымі замкамі, збіць якія не ўдалося.

Тэмпература ў цэху, як у даменнай печы. Якія перакрыцці ўтрымаюць гэты агонь? Здарылася тое, чаго я больш за ўсё баяўся: па вентыляцыйнай выцяжцы агонь дабег да гарышча. Прыбыла 30-метровая лесвіца, мы спадзяваліся выратаваць рэгулявальныя ўстаноўкі, выхапіць іх з полымя пад вадзяным прыкрыццём. 16 ствалоў «А» і чатыры «Б» бесперабойна падавалі ваду, а з боку Ленінскага праспекта на трэці паверх быў накіраваны лафетны ствол. Але агонь меў пастаяннае падсілкоўванне ў самым цэху, фанерныя футляры да тэлевізараў, пакрытыя лакам, гарэлі як порах, апараты працягвалі выбухаць, полістырол, поліхлорвініл - плавіцца. Атрутны дым балотнага колеру стаяў заслонай, глытка хапіла б, каб абпаліць лёгкія. Працавалі ў КІП-5, паветра ў гэтых апаратах толькі на гадзіну. А рэзерву для падмены якія працуюць у КІПах людзей не было.

Тут здарылася і новая непрыемнасць: у самым ачагу агню, куды сышло звяно, а з ім Якаў Сінкевіч, сталі плавіцца канструкцыі падвеснага транспарцёра, ён паваліўся, утварыўся завал. Людзі апынуліся ў пастцы ў самым пекле.

- Выратаванне прыйшло праз 18 хвілін, але гэтыя хвіліны мне здаліся вечнасцю, - успамінаў маёр запасу Якаў Герасімавіч. - Жахлівы жар, агонь надыходзіць з усіх бакоў, а рукаўная лінія пад ​​абломкамі і вады няма. Мне на галаву паваліўся кавалак гарачага металу. Я ў КІПе, але адчуваю - з носа кроў. Зняць маску нельга - задохнёшься. Глытаў ўласную кроў і ў думках развітваўся з жонкай і дочкамі. А жыць так хацелася! Полымя надыходзіла на нас, як у нейкім фантастычным фільме, і здавалася: канец. Гэта потым нам сказалі, што ў кашулях нарадзіліся, бо хуткасць распаўсюджвання агню ў цэху другога паверха была 27 метраў у хвіліну. А тады ...

- Хлопцы, давайце распіхваць усё што гарэць, што нам па сілах, - прапанаваў я, - створым пятачок і пратрымаемся, авось паспеюць нас вызваліць. Мы сталі разграбаць завал з нябачанай хуткасцю. Тут і падышла дапамога. Мы адчулі ў ствалах ціск, пырснула вада і слёзы радасці - зараз агонь не страшны. Начальства усякага набегла - я бачыў, як мітусіліся і нешта крычалі людзі ў папахах і «пыжыках», але мы трымалі ствалы, пакуль паветра ў кіпах не выйшла. Адпачывалі і зноўку ішлі ў гэты пякельны агонь. Ціснулі яго з усіх бакоў, але ён супраціўляўся да раніцы. У 7.20 ўсё было скончана.

Потым страшэнна змораным мяне прывезлі ў частку на Чырвонай. Жонка сказала, што я павінен прыбыць у навучальны атрад. Зразумеў, што менавіта там будзе «разбор палётаў», але ў мяне быў час, каб адаспацца і прывесці сябе ў належны выгляд.

Страты па тых часах былі саліднымі. Шкоду будынку, у якім на ўсіх паверхах апынуліся пашкоджанымі падлогі, перагародкі, аконныя блокі, а таксама дах і гарышча, ацанілі у 880 тысяч рублёў. А знішчаныя агнём чатыры канвеера, частка гатовай прадукцыі і дэталі да тэлевізараў пацягнулі яшчэ на 600 тысяч.

Начальніка цэха Барыса Налівайку, які парушыў правілы пажарнай бяспекі, аддалі пад суд. Ён атрымаў два гады ўмоўна і да пенсіі працаваў на заводзе шараговым спецыялістам. Галоўнага інжынера Віктара Алёхіна, заслужанага вынаходніка, узнагароджаны ордэнам Леніна і «Знак пашаны», зваліў сардэчны прыступ.

Але не бывае ліха без дабра. Цэх адбудавалі нанова, дадаўшы яшчэ паверх, канвееры разгрузілі. Калі Якаў Сінкевіч гадоў пяць праз ўбачыў у вітрыне крамы новы «Нёман», то спыніўся, як укопаны. Людзі абыходзілі дзіўнага чалавека бокам, не падазраючы, якую буру пачуццяў выклікае ў памяці гэтыя звычайная шэранькая «скрыня»...

Па матэрыялах часопіса “Служба спасения”.

Источник http://mchs.gov.by/

 

 

Информация для покупателя

Юридическое лицо Общество с ограниченной ответственностью "Сфера технологий безопасности"

Беларусь Минск 220005, г. Минск, пр. Независимости 58, офис 28

Дата регистрации в Торговом реестре/Реестре бытовых услуг: Не подлежит занесению в реестр

Номер в Торговом реестре/Реестре бытовых услуг/Регистре производителей товаров: Не подлежит занесению в реестр, Республика Беларусь

Регистрационный номер ЕГР: 191084666

УНП: 191084666

Регистрационный орган: Минский городской исполнительный комитет

Дата регистрации компании: 11.11.2008

Режим работы:

ДеньВремя работы
Понедельник08:30 — 17:15
Вторник08:30 — 17:15
Среда08:30 — 17:15
Четверг08:30 — 17:15
Пятница08:30 — 17:15
СубботаВыходной
ВоскресеньеВыходной